دیشب این روایت را خواندم و در اطرافش عرایضی را تقدیم کردم:

أرْبَعٌ‏ یُمِتْنَ‏ الْقَلْبَ‏ الذَّنْبُ عَلَى الذَّنْبِ وَ کَثْرَةُ مُناقَشَةِ النِّساءِ یَعْنی مُحادَثَتَهُنَّ... .[1]

چهار چیز است که قلب را می‌میراند:

اوّلین مورد: گناه روی گناه؛ بدون توبه‌ای که آثار گناهان قبلی را از بین ببرد.

دوم: گفت‌وگو داشتن زیاد با زنان نامحرم؛ چه این گفت‌وگو حضوری باشد، چه تلفنی و چه -‌به رسم این روزگار‌- به شکل مجازی. این گفت‌وگوها قلب را می‌میراند.

بعضی از جوان‌ها تصوّر می‌کنند که برای دست‌یابی به شناخت از همسرشان، لازم است که پیش از ازدواج مدّتی با همان شخص گفت‌وگوهایی داشته‌باشند تا ببینند آیا می‌توانند با این فرد توافق پیدا کنند یا خیر. در این رابطه پیش از اقدام به کاری، باید به دو نکته توجّه کرد: