برخی افراد بااخلاق، هنگام عصبانیّت مالک زبانشان خود هستند و فقط صورتشان سرخ می‌شود. برخی که صبورتر اند، صورتشان هم سرخ نمی‌شود و به راحتی از کنار مسأله عبور می‌کنند. خدا مرحوم آیت‌الله حاج شیخ محمدرضا مهدوی دامغانی را رحمت کند. من از خودش شنیدم که می‌گفت: با پدرم مرحوم آیت‌الله حاج شیخ کاظم دامغانی [1] به تهران آمده بودیم. به منزل مرحوم آیت‌الله‌العظمی حاج سید احمد خوانساری رضوان الله تعالی علیه در بازار رفتیم. دیدند خدمت ایشان نشسته بودیم که در زدند و جمعی وارد شدند. نُه مرد و یک خانم خدمت آقای خوانساری آمدند و کاغذی را مقابل ایشان گذاشتند. معلوم شد که این کاغذ وصیّت‌نامه‌ای است که در فهم آن دچار اختلاف نظر شده‌اند. آن خانم از عبارت وصیّت‌نامه برداشت متفاوتی داشت و راضی شده بودند که آقای خوانساری حَکَم باشد.