تداوم عزای امام حسین در خلقت در طول سال
حقیقت عزاداری سیدالشهدا (ع) در پهنهٔ هستی
مسئلهٔ عزای امام حسین (علیه‌السلام) یک مراسم صرف که تنها در میان ما شیعیان یا در میان ما انسان‌ها باشد نیست. از روایات — که روایات بسیار فراوان، مستند و معتبری در این باره داریم — استفاده می‌شود که جریان عزای امام حسین (ع) در کل عالم خلقت به صورت دائمی در جریان است.
این ما انسان‌ها هستیم که در مورد اقامهٔ عزای امام حسین (ع) ظرفیت بسیار کمی داریم و کم‌ظرفیتیم؛ اما مسئلهٔ عزای آن حضرت در پهنهٔ آفرینش، در میان ملائکه و جنیان، هم از جهت کمی و هم از جهت کیفی، بسیار فراتر و بالاتر از ما اقامه می‌شود.
روایت گریهٔ ملائکه و جنّیان در مسیر مکه
راوی نقل می‌کند: در خدمت امام صادق (علیه‌السلام) بودیم و به سوی مکه می‌رفتیم. در میانهٔ راه، توجه حضرت به نقطه‌ای جلب شد. چند لحظه به آن نقطه نگریستند و حال مبارکشان دگرگون شد؛ چهره‌شان به شدت اندوهگین گشت.
عرض کردم: «یابن رسول‌الله! چه رخ داده است؟»
فرمودند: «در آن نقطه، گروهی از فرشتگان و جنّیان بر جد غریبم حسین (علیه‌السلام) گریه می‌کردند و نوحه‌سرایی می‌نمودند.»
سپس حضرت جمله‌ای فرمودند که شایستهٔ دقت بسیار است:
«اگر ناله‌ای از ناله‌های آنان را بشنوی، تا زنده‌ای آب گوارا از گلویت پایین نخواهد رفت!»
ما ناله‌های جان‌سوز متعددی در دنیا شنیده‌ایم؛ شاید مادری جوان‌ازدست‌داده را در کنار پیکر فرزندش دیده باشید که جان‌سوزتر و پرتاثیرتر از نالهٔ او سراغ نداریم؛ اما هیچ‌گاه آن ناله‌ها چنان اثری بر ما نگذاشته که تا پایان عمر نتوانیم آب گوارا بنوشیم. این کلام، سخن شاعری خیال‌پرداز نیست، بلکه کلام حجت خدا، امام صادق (ع) است. ماجرا از آنچه ما می‌دانیم و می‌بینیم، بسیار فراتر است.
بطلان پندار «افراط در عزاداری» و اعتراف به تقصیر
ظرفیت ما انسان‌ها بسیار محدود است و هر اندازه در این ظرفیت اندک تلاش کنیم، در نهایت باید آن را به پیشگاه صاحب‌عزای اصلی، یعنی بی‌بی دو عالم حضرت صدیقهٔ کبری فاطمهٔ زهرا (سلام‌الله‌علیها)، عرضه بداریم و بگوییم: «ما همین اندازه ظرفیت، عرضه و توفیق داشتیم؛ با تمام کاستی‌ها، شما از ما بپذیرید.»
عزاداری‌ها را باید با این دید نگریست؛ مبادا در ذهن کسی خطور کند که در این مسیر «افراط» صورت می‌گیرد! تلاش ما بسیار کمتر از آن چیزی است که باید باشد. اگر کسی چنین تصوری دارد، حقیقتِ آنچه در عالم رخ داده را درک نکرده است. اگر کسی بداند با شهادت سیدالشهدا (ع) چه واقعه‌ای در ارکان هستی اتفاق افتاده، هرگز این عزاداری‌ها را افراط نمی‌نامد.
تمام این اشک‌ها، به سر و سینه زدن‌ها و تلاش‌ها، همگی از قبیل قصور و تقصیر است. پس از پایان تمام این مجالس، باید در پیشگاه حضرت زهرا (س) اظهار شرمندگی کنیم و بگوییم: «بی‌بی جان! ما کاری نکرده‌ایم.»
یاری حضرت زهرا (س) در سوگ فرزند
این گریه‌ها در حقیقت نوعی یاری رساندن به حضرت فاطمهٔ زهرا (سلام‌الله‌علیها) است؛ همان‌طور که امام صادق (علیه‌السلام) به ابوبصیر فرمودند:
«أَ مَا تُحِبُّ أَنْ تَكُونَ فِيمَن يُسْعِدُ فَاطِمَةَ؟»
(آیا دوست نداری در زمرهٔ کسانی باشی که مادرم فاطمه را [در این مصیبت] یاری و همراهی می‌کنند؟)
تمام امید ما این است که بگوییم: ما نیز کمکی مختصر و همراهی کوتاهی با شما کردیم و جز این تمنایی نداریم، جز اینکه نام ما را در میان عزاداران فرزندتان ثبت فرمایید و در این صف، نظری به ما بیفکنید.
کوتاه و شنیدنی‌های مرتبط
اطلاعات
- آلبوم سخنرانی: متفرقه
- برگزارکننده: متفرقه
- دسته بندی: نکات اعتقادی