کمال ایمان در محبت به پیامبر

وابستگی تقرب به خدا و کمال ایمان به محبت پیامبر (ص)

تقرب به خدا و کمال ایمان، وابسته است به محبت هر کسی به پیامبر خدا (ص). خودِ آن حضرت این بیان را فرموده و هم ما در کتبمان داریم و هم اهل‌سنت دارند که فرمود: «لَا يَكْمُلُ إِيمَانُ عَبْدٍ حَتَّى أَكُونَ أَنَا أَحَبَّ إِلَيْهِ مِنْ نَفْسِهِ، وَ يَكُونَ وُلْدِي وَ أَهْلُ بَيْتِي أَحَبَّ إِلَيْهِ مِنْ وُلْدِهِ وَ أَهْلِ بَيْتِهِ»

کمال ایمان برای کسی پیدا نمی‌شود، مگر اینکه منِ پیغمبر را از خودش بیشتر دوست داشته باشد.

ویژگی خودخواهی طبیعی انسان و آزمون محبت نبوی

خیلی عجیب است؛ ما هر چه دوست داریم، به خاطر خودمان دوست داریم:

• پدرم را به خاطر این دوست دارم که پدر من است (وگرنه پدر در دنیا زیاد است)؛

• مادرم را به خاطر اینکه مادر من است از بقیهٔ مادرها بیشتر دوست دارم؛

• بچه‌ام را به خاطر اینکه بچهٔ من است؛

• برادرم، خواهرم، همسرم و دوستم را نیز همین‌طور.

ما انسان‌ها عموماً خودپرستیم و خودخواهیم (عیبی هم ندارد این امر به طور طبیعی)؛ اما اگر کسی ایمانش بخواهد به حد کمال برسد، خودش را می‌گذارد کنار و پیغمبر (ص) می‌شود کسی که او را بیش از خودش دوست دارد.

امروز امام زمان (علیه‌السلام) که ایمانش کامل است، آن حضرت پیامبر خدا (ص) را از خودش بیشتر دوست دارد؛ پدرش امام حسن عسکری (ع) این‌چنین بود، تا امیرالمؤمنین (ع) و فاطمهٔ زهرا (سلام‌الله‌علیهم‌اجمعین).

شرط دوم: تقدم محبت فرزندان و اهل‌بیت پیامبر (ص)

این یکی بود؛ و دوم: «وَ يَكُونَ وُلْدِي وَ أَهْلُ بَيْتِي أَحَبَّ إِلَيْهِ مِنْ وُلْدِهِ وَ أَهْلِ بَيْتِهِ»

و بچه‌های من و اهل‌بیت من را بیشتر از بچه‌ها و اهل‌بیت خودش دوست داشته باشد.

کمال ایمان هم با پیامبر خدا (ص) تنظیم شده است.