صلوات بر پیامبر (2)

فضیلت و جایگاه پیامبر اکرم (ص) و فرمان الهی بر صلوات

آن‌قدر خدای متعال به این بزرگوار علاقه‌مند است و آن‌قدر خدا او را دوست دارد که در عین آنکه علی‌الدوام خدای متعال بر این پیغمبر درود و رحمت و سلام می‌فرستد، اما به مؤمنین امر می‌کند که شما هم بر آن حضرت درود و صلوات بفرستید. لذا این آیه‌ای که معروف است، یکی از فضائل پیغمبر است:

«إِنَّ اللَّهَ وَ مَلَائِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَى النَّبِيِّ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَيْهِ وَ سَلِّمُوا تَسْلِيماً»

(حضار: «اللّهمّ صلّ علی محمّد و آل محمّد و عجّل فرجهم»)

هم خدا و هم فرشتگان خدا «يُصَلُّونَ عَلَى النَّبِيِّ»؛ یعنی به صورت پی‌درپی و به صورت مستمر بر آن بزرگوار درود و رحمت می‌فرستند. اما خدای متعال به مؤمنین تکلیف کرده است که آن‌ها هم مجدد از خدا درخواست کنند و بخواهند که: «خدایا! بر این حضرت درود و صلوات بفرست».

(حضار: «اللّهمّ صلّ علی محمّد و آل محمّد و عجّل فرجهم»)

تفسیر آیهٔ صلوات پروردگار بر بندگان در کلام امام باقر (ع)

امام باقر (علیه‌الصلاةوالسلام) فرمود آیه‌ای که در قرآن آمده است:

«هُوَ الَّذِي يُصَلِّي عَلَيْكُمْ وَ مَلَائِكَتُهُ لِيُخْرِجَكُمْ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ»

خدای متعال آن کسی است که بر شما درود و صلوات می‌فرستد، ملائکه‌اش هم همین کار را می‌کنند؛ و اثر درود و صلوات و رحمت خدا بر شما این است که تاریکی‌ها از شما زایل می‌شود و خداوند شما را از ظلمات به سوی نور و روشنایی می‌برد.

فرمود: مخاطب این آیه را می‌دانید کیا هستند؟ آن‌ها هستند که با حضور قلب و توجه، دست به دعا برمی‌دارند و از خدای متعال طلب رحمت بر آن حضرت می‌کنند؛ یعنی بر محمد و آل محمد صلوات می‌فرستند.

(حضار: «اللّهمّ صلّ علی محمّد و آل محمّد و عجّل فرجهم»)

صلوات؛ کفارهٔ گناهان و زدایندهٔ ظلمت قلب

یکی از چیزهایی که بار گناهان را از انسان برمی‌دارد و شخص گناهکاری که قصدِ واقعاً توبه کرده است، ولی احساس سنگینی گناه بر دوش خود می‌کند و قلب خود را تاریک می‌یابد، از جمله چیزهایی که انجام بدهد اثرش را در قلب خودش مشاهده می‌کند، همین جمله‌ای است که در قرآن آمده و امام باقر (علیه‌السلام) توضیح فرموده است.

اگر کسی: ۱. با حضور قلب و توجه، ۲. و با اخلاص،

از خدای متعال درخواست درود و رحمت بر آن بزرگوار و اهل بیت گرامی‌اش بکند، این را یک مقداری ادامه بدهد، در وجود خود می‌یابد نورانیت را؛ یعنی می‌بیند که خدای متعال از تاریکیِ وجود او کم کرده و بر نور قلب او افزوده است.

لذا بعضی روایات ما داریم که اگر کسی کفارهٔ گناهان را بر خودش خیلی نمی‌یابد و پیدا نمی‌کند کفارهٔ گناه را:

«فَلْيُكْثِرْ مِنَ الصَّلَاةِ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ»

(پس باید بر محمد و آل محمد بسیار صلوات بفرستد).

(حضار: «اللّهمّ صلّ علی محمّد و آل محمّد و عجّل فرجهم»)