کرونا و شفابخشی ائمه

پاسخ به شبههٔ کارکرد بارگاه ائمه (ع) در دوران بیماری‌ها

ما اکنون در دورهٔ شیوع این بیماری کرونا قرار داریم و در ذهن بعضی‌ها این سؤال مطرح است که: «مگر نمی‌گویند بارگاه ائمه شفاخانه است؟ اصلاً شفا همین‌جاست و کار این‌ها شفادادن است؛ از آن‌ها هم که درخواست می‌کنند، حالا اگر بعضی‌ها در گدایی کوتاهی می‌کنند، بعضی‌ها هم جدیت دارند؛ پس چرا آثار مشهودی از آن بزرگواران دیده نمی‌شود؟»

این سؤال مبنایش یک تصوری است که آن تصور مقداری باید اصلاح بشود و باید اصلاح می‌شد.

مأموریت اصلی امام: درمان بیماری‌های قلب و جان

کار امام (علیه‌السلام) شفا دادن است، اما نه اینکه کار اصلی، شفا دادن این بیماری‌های جسمانی باشد.

درد اصلی ما:

• بیماری ضلالت است؛

• بیماری گرفتار شدن به هوای نفس است؛

• در دام شیطان مبتلا شدن است؛

• اینکه نفس ما نمی‌خواهد راه خدا را برود و شیطان موانعی را ایجاد می‌کند.

خدا از باب لطف و کرمش اولیای خود را مأمور کرده است تا این‌ها بیایند و راه را به ما نشان بدهند، ما را کمک کنند و ما را از آن بیماریِ سخت که بدتر از بیماری جسم است، نجات بدهند.

کلام امیرالمؤمنین (ع) در مراتب گرفتاری‌ها

امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) فرمود:

• فقر، گرفتاری بدی است و آزاردهنده است؛

• اما بدتر از فقر، بیماری و مرض بدن است (کسی پول داشته باشد ولی بیمار باشد، پولش به دردش نمی‌خورد؛ سلامت جسم ارزشش بیشتر از مال و ثروت است)؛

• «ولی بدتر از بیماری جسم، مرض قلب است».

ائمه (علیهم‌السلام) برای مرض قلب طبیب‌اند. البته خدای متعال به آن‌ها آموخته و در قدرت آن‌ها هم قرار داده است تا بیماری جسم را هم درمان کنند و فقر را هم برطرف نمایند؛ اما مأموریت اصلی آنجاست.

استمرار هدایت و دستگیری امام زمان (ع) در عصر غیبت

اگر کسی بخواهد — به واقع بخواهد و از مسیری که مسیر صحیح است تلاش بکند — هدایت را حجت خدا به او می‌رساند، حتی در عصر غیبت. لزومی ندارد که آن حضرت بیاید و آن شخص را به صورت حضوری هدایت کند. اگر کسی خواست، آن حضرت هدایت‌کننده است از جانب خدا، و اکنون این کار از جانب ولیّ عصر (علیه‌السلام) تعطیل نشده است.

آن‌هایی که بخواهند و تلاش درستی بکنند، واقعاً بخواهند راه بندگی خدا را پیدا کنند، از این بیماری دل نجات یابند و از شک و شبهه خارج بشوند، به همین دستوراتی که آن حضرت و پدرانش فرموده‌اند و آنچه در کتاب و سنت هست عمل کنند. آن حضرت مراقب است از بیرون؛ می‌داند چه کسی چه می‌کند و نیت او چگونه است. اگر قصدش واقعاً خدا باشد و در این مسیر حرکت کند:

«وَالَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا» (عنکبوت: ۶۹)

آن کسانی که در راه ما تلاش درست می‌کنند، ما قطعاً هدایتشان می‌کنیم.

ولیّ و سرپرست این کار در هر زمانی حجت آن عصر است؛ ولو آن بزرگوار در پس پردهٔ غیبت باشد، او از دیدگان ما غایب است، ولی کار خودش را بلد است.

تفاوت اجابت در امور معنوی با مطالبات مادی و جسمانی

امام رضا (علیه‌السلام) شفاست از این بیماریِ دل؛ شما برای این بیماری اگر به سوی حضرت رضا (ع) توجه کردی و به بارگاه او مشرف شدی، آن حضرت به شما عنایت می‌کند.

البته فقط بحث توسل نیست؛ توسل بخشی از آن است؛ باید به دستوراتی هم که داده‌اند عمل کنیم و در عین حال تضرع کنیم و صدا بزنیم. در زیارت آل‌یاسین آمده است: «وَالْغَوْثَ»؛ اکنون غوث، امام زمان (علیه‌السلام) است.

• دربارهٔ امراض جسمی و مادی: البته این معنایش این نیست که اگر بیمار شدی، آن حضرت را صدا نزنی؛ صدا بزن، توسل هم بسیار خوب است؛ اما آنجا بر طبق حکمت‌ها پاسخ داده می‌شود؛ ممکن است زود بدهند، دیرتر بدهند، مشکل دیگری را حل کنند یا برای آخرت ذخیره نمایند.

• دربارهٔ امراض روحی و هدایت: اما آنجایی که تضمین داده‌اند که اگر رفتی حتماً جواب می‌دهند، اینجاست (طلب هدایت و نجات از گمراهی). اگر طالب هدایتی، همین الان پسر امام حسن عسکری (ع) این کار را می‌کند که تو را هدایت کند.

آن حضرت برای مرض قلب طبیبی است که هر کس — سیاه، سفید، زن، مرد، کوچک، بزرگ، پیر، جوان — اگر به سوی او با قاعده‌اش تلاش کند که بندهٔ خدا بشود، راه را به او می‌نمایاند، به گونه‌ای که خودش می‌فهمد راه را به او نشان داده‌اند و از صمیم دل می‌گوید:

«الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي هَدَانَا لِهَذَا وَمَا كُنَّا لِنَهْتَدِيَ لَوْلَا أَنْ هَدَانَا اللَّهُ» (اعراف: ۴۳)

این هدایت، امروز ولیّ‌اش امام زمان (علیه‌السلام) است: «وَالْعَلَمُ النُّورُ فِي طَخْيَاءِ الدَّيْجُورِ»؛ در تاریکی‌هایی که چشم چشم را نمی‌بیند، آن حضرت ستون نورانی است که طالبان را هدایت می‌کند.