غفلت از خودسازی و توبه مانعی در مقابل امام زمان پس از ظهور

ضرورت خودسازی و اصلاح نفس در مسیر انتظار

جامعه، جامعه‌ای بود که رسول خدا را نمی‌خواست؛ جامعه‌ای بود که دین را نمی‌خواست.

من یک تذکری عرض کنم: همهٔ ما دوست داریم ولیّ‌اللهِ زمان، حجت عصر، بقیةالله الاعظم (ارواحنا له الفداء) ظاهر بشود و در ذهنمان هم این است که حضرت را یاری کنیم. اما باید این را بدانیم: آرزو برای این جهت و دعا برای تعجیل فرج آن بزرگوار، در عین اینکه بسیار ارزشمند و خوب است، ولی به قول امروزی‌ها یک زیرساخت‌هایی هم از یک جهت دیگری لازم دارد. یک‌جوری نباشد که وقتی پسرِ آن پیغمبر بیاید، داستان اکثریت اصحاب پیغمبر نسبت به من خدای‌نکرده تکرار بشود!

اگر اکنون در مقابل دو قران پول، من خودم را می‌بازم و دینم را از دست می‌دهم؛ با یک نگاه به یک چهره و به یک صحنه دینم را می‌فروشم؛ می‌دانم ولیّ عصر (علیه‌السلام) ناراضی است ولی می‌گویم: «عیب ندارد حالا، تا بعد ان‌شاءالله»؛ اگر این‌جوری است، من نمی‌گویم امام زمان (علیه‌السلام) را طلب نکنیم، نخواهیم و دعا نکنیم؛ نه، آن که خوب است و وظیفه است، اما این‌طرف یک فکری هم به حال خودمان بکنیم.

چرا فاطمهٔ زهرا (سلام‌الله‌علیها) آن‌ها را آن‌طور خطاب کرد؟ آن‌ها اگر دینداری و حمایت از پیامبر برایشان ارزان تمام می‌شد حاضر بودند، ولی نمی‌خواستند این‌چنین باشد و هزینه بدهند.

نقش تلقین مثبت و عزم جزم در ترک گناه

بیاییم حداقل به خودمان تلقین کنیم؛ بگوییم اگر تا اکنون نبودیم، از این به بعد می‌خواهیم این‌چنین باشیم. به‌خصوص من به جوان‌های عزیز عرض می‌کنم: تلقین به خودتان که بگویید «من در آینده آدم خوبی می‌شوم»، بسیار مؤثر است.

معنای استغفار و توبه

«أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ رَبِّي وَ أَتُوبُ إِلَيْهِ»:

• «أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ رَبِّي» متعلق به گذشته است؛ یعنی: «خدایا! من خطاهایی کرده‌ام، مرا ببخش».

• «وَ أَتُوبُ إِلَيْهِ» متعلق به آینده است؛ یعنی به سوی تو بازمی‌گردم.

هیچ‌وقت به ما نگفته‌اند این‌گونه توبه کنید که: «خدایا! قبلی‌ها را حالا تو ببخش، بعداً صحبت می‌کنیم... اکنون فرصت نیست... نمی‌دانم بعداً چه می‌کنم یا نمی‌کنم... ان‌شاءالله بعداً استخاره می‌کنم اگر خوب آمد آدم خوبی می‌شوم شاید اگر وقت کنم»! هیچ‌وقت با زبان مردد با خدا صحبت نکنید؛ همیشه به خدا قول قاطع بدهید و بگویید: «وَ أَتُوبُ إِلَيْهِ؛ برمی‌گردم».

تجدید عهد قاطعانه در دعای عهد

صبح‌ها که دعای عهد می‌خوانید، به حضرت عرض نمی‌کنید که: «حالا ببینیم چطور می‌شود؛ ان‌شاءالله فردا تعطیل است، سعی می‌کنیم خودمان را جمع کنیم... حالا ببینیم چه می‌شود!»؛ بلکه می‌گویید:

«اللَّهُمَّ إِنِّي أُجَدِّدُ لَهُ فِي هَذَا الْيَوْمِ وَ فِي كُلِّ يَوْمٍ... فِي صَبِيحَةِ يَوْمِي هَذَا...»

(خدایا! من در صبح امروز یک تعهدی می‌کنم که هرگز از این پیمان شانه خالی نکنم و طوق این بیعت بر گردنم باشد).

همیشه قاطعانه سخن بگویید؛ این قاطعیت تأثیر می‌گذارد. عزممان را جزم کنیم و نگوییم «ان‌شاءالله درست می‌شود»؛ بگوییم «قصدم قطعی است». وقتی به خودتان این را بگویید، شیطان دو قدم عقب می‌رود و خودتان روحیه پیدا می‌کنید.

ایستادگی در برابر ملامت‌ها و تمسخرها

اگر دو نفر هم خندیدند و پوزخند زدند که: «اِهه! عاشق شدی؟!»، خب این‌همه در دنیا رطب و یابس هست و حرف می‌زنند، این هم یکی از آن‌ها؛ این‌قدر نباید نازک‌نارنجی بود که: «اِ! مرا مسخره می‌کنند!»؛ خب بکنند!

انسان باید پوست‌کلفت بشود — پوست‌کلفتِ درست — تا در مقابل حق حالت تواضع پیدا کند.

درس عملی از تاریخ فاطمیه

این وقایع تاریخی را برای ما نقل نکرده‌اند که فقط قصه بگوییم و بگوییم: «عجب افراد نانجیبی بودند، حق فاطمهٔ زهرا را خوردند، حق امیرالمؤمنین را غصب کردند، بر اولین و آخرینشان لعنت باد» (که باد!)؛ اما این‌گونه نیست که این‌ها را به اصطلاح شب‌چره و سرگرمی کنیم و صرفاً داستان بگوییم.

باید برای زندگی‌مان درس بگیریم؛ درس گرفتنش هم این است که با خود بگوییم:

«خدایا! اگر تا کنون تصمیمم جدی نبوده است، در شب شهادت بی‌بی فاطمهٔ زهرا (سلام‌الله‌علیها) جدیِ جدی تصمیم می‌گیرم که از این به بعد آنچه پسرش صاحب‌الزمان نمی‌پسندد انجام ندهم، و آنچه او می‌خواهد را انجام بدهم».

این عهد را جدی بگیرید و مدام به خودتان یادآوری کنید. هرگز نگویید: «من کسی هستم که ده بار به خودم این حرف‌ها را زده‌ام و اثری نکرده؛ این حرف‌ها برای بچه‌مثبت‌ها است و برای ما نیست!»؛ این القای شیطان است و هرگز این‌چنین نیست.